fa اثر بوسپیرون بر نشانه‌ها و کیفیت زندگی بیماران سوءهاضمه عملکردی عمومى General پژوهشي Original <p align="justify">زمینه: سوء هاضمه عملکردی یک اختلال هتروژن با سبب شناشی ناشناخته است که باعث افت کیفیت زندگی در مبتلایان می شود. ما در این مطالعه، اثر داروی بوسپیرون به عنوان آگونیست گیرنده 5HT1A سروتونین را با آمی تریپتیلین و پلاسبو در بهبود کیفیت زندگی و علائم بیماران سوء هاضمه عملکردی را مقایسه کردیم. مواد و روش‌ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی شاهد دار تصادفی شده دوسوکور بود. بیماران دارای معیارهای تشخیصیِ رُم 2 و بررسی های طبیعی گوارشی، به روش نمونه گیری متوالی انتخاب گردیدند. افراد به طور تصادفی در سه گروه درمانی آمی تریپتیلین، بوسپیرون و پلاسبو قرار گرفتند. برای ارزیابی کیفیت زندگی و نشانه ها قبل و بعد از درمان از شاخص NDI (Nepean Dyspepsia Index) استفاده شد. یافته‌ها: میانگین سن بیماران 38/35 سال بود. نمره کل نشانه ها و کیفیت زندگی در هر سه گروه در ابتدای مطالعه یکسان بود، امّا پس از اتمام درمان، نمرات فوق در سه گروه با یکدیگر تفاوت داشت. بوسپیرون از هر دو داروی آمی تریپتیلین و پلاسبو در کاهش علامت سیری زودرس موثرتر و بهبود بیشتری در کیفیت زندگی بیماران در مقایسه با پلاسبو نشان داد. هر دو داروی بوسپیرون وآمی تریپتیلین در کاهش علامت درد بخش فوقانی شکم بهتر از پلاسبو بودند. نتیجه گیری: بوسپیرون در بهبود کیفیت زندگی، علامت سیری زودرس و درد شکمی در بیماران سوء هاضمه عملکردی، مؤثر است. از آنجا که هنوز مکانیسم عمل بوسپیرون و نیز فیزیوپاتولوژی بیماری سوء هاضمه عملکردی ناشناخته است، به مطالعات بیشتری برای روشن شدن زوایای مختلف بیماری و اثر درمانی داروهای مختلف بر آن مورد نیاز می باشد. </p> Background: Functional dyspepsia (FD) is a heterogeneous disorder of yet unknown etiology which causes a significant reduction in the quality of life. In this study, we compared the effect of buspirone as an agonist of serotonin 5HT1A receptor with amitriptyline and placebo on improving the symptoms and quality of life in patients with functional dyspepsia. Methods: This study was a double-blinded, randomized controlled clinical trial. Using a sequential sampling, patients with the diagnostic criteria of Rome 2 and normal gastrointestinal findings were selected. The subjects were randomly divided into three therapeutic groups receiving amitriptyline, buspirone, and placebo. We used Nepean Dyspepsia Inde (NDI) to evaluate the quality of life before and after the treatment. Results: The mean age of subjects was 35.38±12.94 years. Symptom and quality of life scores of the three groups were equal at the beginning but at the end of treatment, these scores were different. Buspirone was more effective than both amitriptyline and placebo in reducing the symptom of early satiety. Buspirone showed a better improvement in quality of life compared to placebo. Both Buspirone and amitriptyline were more effective than placebo in decreasing the symptom of epigastric pain. Conclusion: Our study confirmed the positive effect of buspirone on the quality of life and symptoms (like early satiety and abdominal pain) in patients with functional dyspepsia. Since the mechanism of action of buspirone and also the pathophysiology of functional dyspepsia are still unknown, further studies are necessary to clarify every aspect of the disease and therapeutic effects of various treatments on it. بوسپیرون، آمی تریپتیلین، سوء هاضمه عملکردی، کیفیت زندگی buspirone, amitriptyline, dyspepsia, quality of life 27 33 http://ismj.bpums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3-4&slc_lang=fa&sid=1 Seyed masood Tabib سید مسعود طبیب mohamadsalehtabib 570031947532846003116 570031947532846003116 Yes Khadijeh Nokani خدیجه نوکنی 570031947532846003117 570031947532846003117 No Raha Pazoki رها پازکی 570031947532846003118 570031947532846003118 No