Seyed Abootorabi M, Nourisaeidlou S, Behroozi Lak T, Ayremlou P. The Effect of Vitamin D Supplementation on Insulin Resistance in Vitamin D Deficient Women with Poly-cystic Ovary Syndrome: A Randomized, Placebo-Controlled Clinical Trial. , Iran South Med J. 2026; 29 (6) :372-388
URL:
http://ismj.bpums.ac.ir/article-1-2710-fa.html
سید ابوترابی مریم، نوری سعیدلو سکینه، بهروزیلک طاهره، آیرملوی پروین. بررسی تاثیر ویتامین D بر روی مقاومت به انسولین در زنان با کمبود ویتامین D مبتلا به سندرم تخمدان پلیکیستیک: یک کارآزمایی بالینی تصادفی کنترلشده با دارونما. ، مجله طب جنوب. 1405; 29 (6) :372-388
URL: http://ismj.bpums.ac.ir/article-1-2710-fa.html
1- گروه علوم تغذیه، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران
2- مرکز تحقیقات سلامت مواد غذایی و آشامیدنی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران ، nourisaeidlou_s@umsu.ac.ir
3- مرکز تحقیقات سلامت باروری، گروه ناباروری، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران
4- واحد توسعه تحقیقات بالینی مرکز آموزشی- درمانی امام خمینی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران
چکیده: (14 مشاهده)
زمینه: سندرم تخمدان پلیکیستیک (PCOS) شایعترین علت اختلال عملکرد تخمدان در زنان در سن باروری است و هایپرانسولینمی و مقاومت به انسولین، از ویژگیهای شایع اختلالات متابولیک در اکثر زنان مبتلا به PCOS میباشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر مصرف ویتامین D بر روی مقاومت به انسولین در زنان با کمبود ویتامین D مبتلا به PCOS انجام شد.
مواد و روشها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی، زنان مبتلا به PCOS با سن ۲۰ تا ۳۸ سال و سطح پلاسمایی ویتامین (۲۵۰HD) D کمتر از ۲۰ نانوگرم در میلیلیتر وارد مطالعه شدند. شرکتکنندگان در گروه مداخله و کنترل، ۵۰۰۰۰ واحد بینالمللی ویتامین D۳ خوراکی یا دارونما یک بار در هفته بمدت ۸ هفته دریافت کردند. شاخصهای مقاومت به انسولین (HOMA-IR، HOMA-B، QUICKI) قبل و بعد از مداخله در گروهها اندازه گیری و بین دو گروه مقایسه شدند.
یافتهها: از تعداد ۴۴ شرکت کننده در مرحله تصادفیسازی، ۳۶ بیمار (۸۱/۸ درصد) مطالعه را به پایان رساندند. بعد از ۸ هفته مداخله، در مقایسه بین دو گروه اختلاف معنیداری در اندازه قندخون ناشتا و ویتامین D مشاهده گردید (۰/۰۰۱=p و ۰/۰۰۱>p). بطوریکه میانگین قندخون ناشتا در گروه مداخله از ۷۴/۷۶±۸۶/۶ در قبل از مداخله به ۷/۰۹±۷۹/۰۶ میلیگرم در دسیلیتر در بعد از مداخله کاهش معنیداری یافت (۰/۰۰۱=P)، اما تغییرات آن در گروه کنترل معنیدار نبود (قبل: ۵/۸۵±۸۴/۱۸ و بعد: ۷/۹۲±۸۵/۹۱، ۰/۱۸۵=P). مقدار ویتامین D در گروه مداخله از ۴/۱۳±۸/۶۵ در قبل از مداخله به ۳۸/۸±۹/۳۶ افزایش معنیداری یافت (۰/۰۰۱=P)، همچنین مقدار ویتامین D در گروه کنترل نیز از ۵/۱۲±۹/۸۱ در قبل از مداخله به ۷/۱۱±۱۳/۳۵ افزایش معنیداری یافت (۰/۰۰۳=P). میانگین شاخص HOMA-B در گروه مداخله از ۱۰۲/۶۴±۲۲۰/۷ قبل از مداخله به ۱۱۰/۴۴±۳۵۰/۴ بعد از مداخله افزایش یافت که این تغییر از نظر آماری معنیدار بود (۰/۰۰۱=p)، اما تغییرات آن در گروه کنترل از نظر آماری معنیدار نبود (۰/۳۳۹=p). همچنین، بر اساس تحلیل ANCOVA با تعدیل مقدار پایه، تفاوت HOMA-β پس از مداخله بین دو گروه از نظر آماری معنیدار بود (۰/۰۴۷=p). تغییرات سایر شاخصها شامل انسولین ناشتا، HOMA-IR و QUICKI در هر کدام از گروهها و همچنین بین دو گروه اختلاف معنیداری نداشت (۰/۰۵<p).
نتیجهگیری: مصرف مکمل ویتامین D در زنان مبتلا به PCOS که کمبود ویتامین D داشتند، با افزایش معنیدار HOMA-β، در کنار کاهش معنیدار قندخون ناشتا و افزایش سطح ویتامین Dسرم، همراه بود.
پژوهشی:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
علوم و تغذیه دریافت: 1280/9/23 | پذیرش: 1280/9/23 | انتشار: 1405/8/30
ارسال پیام به نویسنده مسئول