Iranian South Medical Journal

fa توکسینولوژی کرم‌های زهرآگین دریایی؛ یک مقاله مروری Toxinology of Venomous Marine Worms; A Review عمومى General مروری Review <div style="text-align: justify;">با وجود توزیع گسترده کرم‌های زهرآگین دریایی در سراسر گیتی، اما مطالعات ساختاری و توکسینولوژی زهر آن‌ها، هنوز محدود است. این مطالعه با هدف بررسی سمیت کرم‌های دریایی زهراگین انجام گردید. تماس با تارهای کرم‌های دریایی کلویه فلاوا و سیپونکولا، موجب التهاب دردناک پوست می‌گردند. بسیاری از گونه‌های نمرتین‌ها، با یک پروبوسیس منعطف و موکوس غلیظی در سطح پوست خود، قربانی خود را شکار می‌کنند. آن‌ها اخیراً، به سه گروه پالئونمرتا، پیلیدیوفورا و هاپلونمرتئا، طبقه‌بندی گردیده‌اند. توکسین‌های آن‌ها شامل سه گروه اصلی پپتیدها، آلکالوئیدهای پیریدینی و تترادوتوکسین و مشتقات آن‌ها هستند. ترکیب نیکوتینوئیدی آمفیپورین، آنابازئین و مشتقات آن، نمرتلین و آنابازین، از توکسین‌های آلکالوئیدی هستند. آن‌ها به‌طور انتخابی گیرنده‌های نیکوتینی، به ویژه گیرنده‌های نوع α-7 را تحریک می‌نمایند. نمرتین‌ها، انواع توکسین‌های پپتیدی را تولید می‌نمایند. برجسته‌ترین فعالیت "سربراتولوس توکسین‌های" A-I تا A-IV، فعالیت همولیتیک می‌باشد. سیتوتوکسین A-III، با تشکیل فرم‌های تترامری در غشاء بسیاری از سلول‌های مختلف و ایجاد منافذ بزرگ، آن‌ها را بسیار نفوذپذیر می‌کند. توکسین، در غلظت‌های زیر لیزکنندگی، موجب مهار پروتئینکیناز C و کانال‌های سدیمی و کلسیمی انتخابی کاتیونی دریچه ولتاژ در سیستم‌های عصبی و قلبی- عروقی می‌گردد. از چهار پروتئین اصلی "سربراتولوس توکسین‌های B-IV-B-I"، به نظر میرسد که توکسین B-II، سمیترین ترکیب باشد. سنجش عصاره لینیوس نشان داد که آن‌ها در واقع زهریتر از عصارههای سربراتولوس هستند. آلفا و بتا- نمرتیدها، به‌ترتیب مربوط به خانواده سه و شش کیلو دالتونی نوروتوکسینها هستند. نمرتید α-1، یک توکسین بینهایت قدرتمند در برابر کانال سدیمی دریچه ولتاژ (VGSC میباشد. ژن توکسینهای فراوانی در ژنوم و ترانسکریپتومهای نمرتینها پیشبینی یا کشف شدهاند. از برجستهترین ژن توکسینها، توالی پلانسیتوکسین-1، پپتید استیکوداکتیلا توکسین (Shk toxin)، اس ای- سفالوتوکسین، توکسین تشکیل‌دهنده منفذ β آئرولیزین و چندین توالی مرتبط با نوروتوکسین نظیر دلتا اکتیتوکسین-Amc1a، پریویتلین -2، مو-ترافتوکسین-Hhn2a 4 و توریپپتید Gsg9.2، توالی‌های مختلف آلفا- و بتا- نمرتید (آنالوگ‌های B- نوروتوکسین) و پاربورلیزین بودند. به احتمال زیاد، پاربورلیزین‌ها به همان خانواده سیتوتوکسینهای AI تا AIV تعلق دارند. مطالعه بر روی توکسین‌های این زیستمندان دریایی، می‌تواند پروب‌های مفیدی را برای بررسی گیرنده‌ها، کانال‌های یونی و حتی مکانیسم‌های ایمنی ذاتی نسبت به ویروس‌های عفونی، انگل‌ها و سایر میکروب‌‌ها فراهم نماید. </div> <div style="text-align: justify;">Although the widespread distribution of venomous marine worms around the world, the structural and toxinologcal studies of their toxins are still limited.This study was aimed to evaluate the toxicity of poisonous marine worms. Touching the cilium of Chloeia flava and Sipuncula marine worms cause painful inflammation of the skin. Many species of nemertines prey their victims by a flexible proboscis and dense mucus on the surface of the skin. They have recently been classified into three groups of the Palaeonmertea, Pilidiophora, and Hoplonemertea. Their toxins comprise the three main groups of peptides, pyridine alkaloids, and tetradotoxin and their derivatives. The nicotinoide amphiporine compound, anabaseine and its derivatives, Nemertelline, and anabasine are as alkaloid toxins. They are selectively stimulated the  nicotinic receptors, in particular the type of α-7 receptors. Nemerteans are produced a variety of peptide toxins.The hemolytic activity is the most prominent activity of the cerebratulus toxins A-I to A-IV. Cytotoxin A-III, by forming tetrameric forms in the membranes of many different cells, and creating large pores, makes them very permeable. The toxin inhibits the protein kinase C and the selective cationic sodium and calcium channels of the voltage-gate in the nervous and cardiovascular systems at low lytic concentrations. From four main proteins "Cerebratulus toxins- B-II to B-IV", the toxin B-II performed to be the most toxic compound.The assessment of the Lineus extract showed that they are actually more toxic than Cerebratulus extracts. The neurotoxins α- and β-nemertides, respectively, belong to the family of three and six kilodaltons. The nemertide α-1 is highly potent toxin against the VGSC. Dose-dependent injections have caused permanent paralysis to death. Many toxin genes have been predicted or discovered in the genomes and transcriptoms of nemerteans. The most prominent of the toxin genes were the Plancitoxin-1 sequence, Stichodactyla toxin peptide (Shk toxin), Se-Cephalotoxin, β pore-forming toxin aerolysin, and several neurotoxin-related sequences, such as delta-actitoxin-Amc1a, Perivitellin-2, Mu-theraphotoxin Hhn2a 4 and turripeptide Gsg9.2, different α-, β-nemertides (B-neurotoxins analogs), and Parborlysin. Most likely, the Parborlysins belong to the same family of cytotoxins AI-AIV. Study on these marine organism toxins can provide useful probes for examining receptors, ion channels, and even innate immunity mechanisms against infectious viruses, parasites, and other microbes.  </div> کرم دریایی, توکسین, پپتیدها, آلکالوئیدهای پیریدینی, تترادوتوکسین, توکسین ژن Marine Worm, Toxin, Peptides, Pyridine Alkaloids, Tetradotoxin, Toxin gene 371 430 http://ismj.bpums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-115&slc_lang=fa&sid=1 Gholam Hossian Mohebbi غلامحسین محبی 5700319475328460012421 5700319475328460012421 No The Persian Gulf Marine Biotechnology Research Center, The Persian Gulf Biomedical Sciences Research Institute, Bushehr University of Medical Sciences, Bushehr, Iran مرکز تحقیقات زیست فناوری دریایی خلیج فارس، پژوهشکده‌ علوم زیست پزشکی خلیج‌فارس، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران Ammar Maryamabadi عمار مریم‌آبادی 5700319475328460012422 5700319475328460012422 No The Persian Gulf Marine Biotechnology Research Center, The Persian Gulf Biomedical Sciences Research Institute, Bushehr University of Medical Sciences, Bushehr, Iran مرکز تحقیقات زیست فناوری دریایی خلیج فارس، پژوهشکده‌ علوم زیست پزشکی خلیج‌فارس، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران Iraj Nabipour ایرج نبی‌پور Inabipour@gmail.com 5700319475328460012423 5700319475328460012423 Yes The Persian Gulf Marine Biotechnology Research Center, The Persian Gulf Biomedical Sciences Research Institute, Bushehr University of Medical Sciences, Bushehr, Iran مرکز تحقیقات زیست فناوری دریایی خلیج فارس، پژوهشکده‌ علوم زیست پزشکی خلیج‌فارس، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران