دوره 29، شماره 4 - ( دوماهنامه طب جنوب 1405 )
جلد 29 شماره 4 صفحات 246-234 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Amri Maleh P, Atania E, Gholinia Ahangar H, Baziboroun M. Comparison of the Efficacy of Baricitinib,
Tocilizumab, and High-Dose Corticosteroids with High-dose Corticosteroids in Patients with COVID-19: a Retrospective Study. Iran South Med J 2026; 29 (4) :234-246
URL: http://ismj.bpums.ac.ir/article-1-2645-fa.html
URL: http://ismj.bpums.ac.ir/article-1-2645-fa.html
امری مله پرویز، عطانیا المیرا، قلینیا آهنگر همتاله، بازیبرون مانا. مقایسه اثر بخشی باریسیتینیب، توسیلیزومب و کورتیکواستروئید- با دوز بالا در بیماران مبتلا به کووید-19: یک مطالعه گذشتهنگر. مجله طب جنوب. 1405; 29 (4) :234-246
1- واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان ایت اله روحانی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران
2- واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان ایت اله روحانی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران ،m.bazibotoun@sbmu.ac
2- واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان ایت اله روحانی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران ،
چکیده: (17 مشاهده)
زمینه: داروهای تعدیلکننده سیستم ایمنی میتوانند اثرات جانبی را در بیماران ایجاد کند، با توجه به اینکه سودمندی و تأثیر داروهای تعدیلکننده سیستم ایمنی بهطور کافی در بیماران با کووید-19 مشخص نشد؛ در این تحقیق مقایسه تأثیر داروهای تعدیلکننده سیستم ایمنی در درمان کووید-19 مورد بررسی قرار گرفته است.
مواد و روشها: این مطالعهی گذشتهنگر- توصیفی- تحلیلی روی 165 بیمار مبتلا به کووید-19 در سال 1400 انجام شد. متغیرهای دموگرافیک و پاراکلینیک بیماران تحت درمان با باریسیتینیب، توسیلیزومب و کورتیکواستروئید- دوز بالا مورد مقایسه قرار گرفتند. دادهها وارد نرمافزار SPSS ویرایش 26، و با شاخصهای توصیفی، آزمون تعقیبی، کای-دو و آنالیز واریانس تجزیه و تحلیل شدند (0/05>p).
یافتهها: از 165 بیمار مورد مطالعه، 61/8 درصد با بهبودی نسبی ترخیص شدند. میزان اکسیژن اولیه (0/001=p)، لاکتات دهیدروژناز (0/010=p) و تعداد روزهای بستری (0/029=p) در گروههای درمانی، تفاوت معنیداری داشت. درصد فراوانی بیماران با لولهگذاری در نای، در گروه توسیلیزومب (25/2 درصد) و کورتیکواستروئید- دوز بالا (25/5 درصد)، نسبت به گروه باریسیتینیب (5/5 درصد) بیشتر بود (0/008=p). بیماران فوت شده در گروه کورتیکواستروئید- دوز بالا (40 درصد) بیشتر از دو گروه توسیلیزومب (20 درصد) و باریسیتینیب (16/4 درصد) بودند (0/007=p).
نتیجهگیری: میزان اکسیژن اولیه، در گروه توسیلیزومب، کمتر از دو گروه باریسیتینیب و کورتیکواستروئید-دوز بالا بود و بیشتر بیماران با وضعیت بحرانی بودند. میزان اکسیژن اولیه، لاکتات دهیدروژناز، میانگین تعداد روزهای بستری و تعداد بیماران با وضعیت بحرانی، در هرسه گروه دارویی تفاوت معنیداری داشت.
مواد و روشها: این مطالعهی گذشتهنگر- توصیفی- تحلیلی روی 165 بیمار مبتلا به کووید-19 در سال 1400 انجام شد. متغیرهای دموگرافیک و پاراکلینیک بیماران تحت درمان با باریسیتینیب، توسیلیزومب و کورتیکواستروئید- دوز بالا مورد مقایسه قرار گرفتند. دادهها وارد نرمافزار SPSS ویرایش 26، و با شاخصهای توصیفی، آزمون تعقیبی، کای-دو و آنالیز واریانس تجزیه و تحلیل شدند (0/05>p).
یافتهها: از 165 بیمار مورد مطالعه، 61/8 درصد با بهبودی نسبی ترخیص شدند. میزان اکسیژن اولیه (0/001=p)، لاکتات دهیدروژناز (0/010=p) و تعداد روزهای بستری (0/029=p) در گروههای درمانی، تفاوت معنیداری داشت. درصد فراوانی بیماران با لولهگذاری در نای، در گروه توسیلیزومب (25/2 درصد) و کورتیکواستروئید- دوز بالا (25/5 درصد)، نسبت به گروه باریسیتینیب (5/5 درصد) بیشتر بود (0/008=p). بیماران فوت شده در گروه کورتیکواستروئید- دوز بالا (40 درصد) بیشتر از دو گروه توسیلیزومب (20 درصد) و باریسیتینیب (16/4 درصد) بودند (0/007=p).
نتیجهگیری: میزان اکسیژن اولیه، در گروه توسیلیزومب، کمتر از دو گروه باریسیتینیب و کورتیکواستروئید-دوز بالا بود و بیشتر بیماران با وضعیت بحرانی بودند. میزان اکسیژن اولیه، لاکتات دهیدروژناز، میانگین تعداد روزهای بستری و تعداد بیماران با وضعیت بحرانی، در هرسه گروه دارویی تفاوت معنیداری داشت.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
