Sahebi A, Kheiry M, DashtBozorgi N, Mousavi S H, Ghanbari Rafatie A. Prehospital Emergency Time Indices for Acute Stroke in Iran: A Systematic Review and
Meta Analysis. , Iran South Med J. 2026; 29 (6) :424-444
URL:
http://ismj.bpums.ac.ir/article-1-2713-fa.html
صاحبی علی، خیری مریم، دشت بزرگی ندا، موسوی سید حسین، قنبری رفعتیه علی. شاخصهای زمانی اورژانس پیشبیمارستانی ایران در سکته حاد مغزی: مرور سیستماتیک و متاآنالیز. ، مجله طب جنوب. 1405; 29 (6) :424-444
URL: http://ismj.bpums.ac.ir/article-1-2713-fa.html
1- مرکز تحقیقات بیماریهای غیرواگیر، دانشگاه علوم پزشکی ایلام، ایلام، ایران
گروه فوریتهای پزشکی و سلامت در بلایا و فوریتها،دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایلام، ایلام، ایران
2- مرکز تحقیقات بیماریهای غیرواگیر، دانشگاه علوم پزشکی ایلام، ایلام، ایران
3- گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی فسا، فسا، ایران
4- گروه فوریتهای پزشکی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران
5- گروه پرستاری، دانشکده علوم پزشکی ملایر، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ، Ali.ghanbari@muk.ac.ir
چکیده: (3 مشاهده)
زمینه: سکته حاد مغزی یک فوریت نورولوژیک وابسته به زمان است و سیستم اورژانس پیشبیمارستانی نخستین حلقه در زنجیره مراقبت از این بیماران محسوب میشود. با وجود پیشرفتهای کمی و کیفی اورژانس پیشبیمارستانی ایران، شواهد موجود در خصوص عملکرد زمانی این سیستم پراکنده و ناهمگون است. این مطالعه با هدف برآورد میانگین تجمعی شاخصهای زمانی کلیدی عملکرد اورژانس پیشبیمارستانی ایران در بیماران مبتلا به سکته حاد مغزی انجام شد.
مواد و روشها: این مرور سیستماتیک و متاآنالیز بر اساس چک لیست ۲۰۲۰ PRISMA و با پروتکل ثبت شده در PROSPERO (کد: ۴۲۰۲۶۱۴۳۱۸۰۹ CRD) انجام شد. جستجوی جامع در پایگاههای اطلاعاتی PubMed، Scopus، Web of Science، Google Scholar، SID و Magiran بدون محدودیت زمانی تا انتهای جولای ۲۰۲۶ صورت گرفت. مطالعاتی وارد شدند که میانگین و انحراف معیار زمان پاسخ، زمان حضور در صحنه یا زمان انتقال را گزارش کرده بودند. ناهمگنی با شاخص I&sup۲; و سوگیری انتشار با آزمونهای بگ و ایگر ارزیابی شد. برای برآورد تجمعی از مدل اثرات تصادفی استفاده گردید.
یافتهها: از میان ۱۱۷ مقاله شناسایی شده، ۷ مطالعه با مجموع ۳۰۷۱ مأموریت وارد متاآنالیز شدند. میانگین تجمعی (فاصله اطمینان ۹۵ درصد، فاصله پیشبینی ۹۵ درصد) زمان پاسخ، زمان حضور در صحنه و زمان انتقال بهترتیب ۱۱/۳۴ (۹/۱۶–۱۳/۵۲؛ ۴/۵۴–۱۸/۱۴)، ۱۶/۱۱ (۱۴/۸۸–۱۷/۳۵؛ ۱۳/۵۵–۱۸/۶۷) و ۲۰/۵۳ (۱۶/۷۴–۲۴/۳۳؛ ۲۱/۲۶− ۶۲/۳۲) دقیقه برآورد شد. دامنه انحراف معیار مطالعات اولیه برای زمان پاسخ ۱/۰۶ تا ۱۷/۱۳، برای زمان حضور در صحنه ۲ تا ۱۴/۳۹ و برای زمان انتقال ۳/۶ تا ۴۳/۳۵ دقیقه بود. ناهمگنی بین مطالعات در هر سه شاخص زمانی بالا بود (۷۵ درصد، I&sup۲; >). نتایج متا رگرسیون نشان داد که در طول زمان، روند افزایشی معناداری در زمان پاسخ و زمان انتقال و روند کاهشی معناداری در زمان حضور در صحنه وجود دارد.
نتیجهگیری: میانگین تجمعی زمان پاسخ (۱۱/۳۴)، حضور در صحنه (۱۶/۱۱) و انتقال (۲۰/۳۵) دقیقه، همگی فراتر از استانداردهای بینالمللی است. این تأخیرها شانس ترومبولیز و ترومبکتومی را کاهش و مرگومیر و ناتوانی را افزایش میدهند. بهبود عملکرد مستلزم بهینهسازی پایگاهها و ناوبری، پروتکلهای زمانمحدود در صحنه، تلهاستروک سیار و توسعه مراکز ترومبولیز است. ناهمگونی بالا با احتیاط تفسیر میشود.
پژوهشی:
مروری |
موضوع مقاله:
طب اورژانس دریافت: 1405/8/30 | پذیرش: 1405/8/30 | انتشار: 1405/8/30
ارسال پیام به نویسنده مسئول