Aghaebrahimian M, Roostaee M H, Soleiman Jahi H, Zandi K. Nucleic acid-based immunization with herpes simplex virus type-1 genes specifying glycoproteins gB-1 and gD-1. Iran South Med J 2003; 6 (1) :1-7
URL:
http://ismj.bpums.ac.ir/article-1-101-fa.html
آقاابراهیمیان محمد، روستایی محمدحسن، سلیمان جاهی حوریه، زندی کیوان. ارزیابی واکسن DNA ترکیبی حاوی ژن گلیکوپروتئینهای نوترکیب B-1 و D-1 ویروس هرپس سیمپلکس تیپ یک. مجله طب جنوب. 1382; 6 (1) :1-7
URL: http://ismj.bpums.ac.ir/article-1-101-fa.html
1- ، rustaimh@modares.ac.ir
چکیده: (26266 مشاهده)
ویروس هرپس سیمپلکس تیپ یک انسانی (HSV-1) عامل ایجاد بیماریهای مهمی در انسان میباشد. با توجه به افزایش شیوع ویروس هرپس در جامعه و ظهور مستمر سویههای جدید مقاوم به درمانهای جاری، لازم است تا برای پیشگیری از ابتلاء افراد حساس و بروز بیماری در آنها اقدام به تولید یک واکسن مؤثر شود. برای این کار واکسنهای متفاوتی تولید شدهاند که واکسنهای حاوی DNA از جمله کاندیداهای مناسب برای این مقصود میباشند. در این پژوهش با استفاده از کلونهای حاوی ژن کد کننده گلیکوپروتئینD ویروس هرپس سیمپلکس تیپ یک (pcDNA3-gD-1) یا ژن کد کننده گلیکوپروتئین B این ویروس (pcDNA3-gB-1) و یا ترکیبی از این دو کلون اقدام به ایمنسازی موشهای BALB/c حساس و سپس ارزیابی پاسخ ایمنی موشها شد. برای این کار سه گروه از موشهای BALB/c به ترتیب با: pcDNA3-gD-1 یا pcDNA3-gB-1 ، یا ترکیبی از این دو کلون مورد تلقیح قرار گرفتند. هر گروه مجموعاً 3 بار و هر بار به فاصله 21 روز با کلونهای مربوط تلقیح شدند و قبل و بعد از هر تزریق از آنها خونگیری به عمل آمد. ضمناً به یک گروه مجزا از موشها به عنوان شاهد مثبت، سویه استاندارد KOS از ویروس هرپس تیپ یک (HSV-1) تزریق شد، حال آنکه به دو گروه مجزا نیز که به عنوان شاهد منفی در نظر گرفته شده بودند به ترتیب PBS و پلاسمید فاقد ژن تلقیح شد. بیست و یک روز پس از آخرین تزریق، موشهای مربوط به گروههای 6 گانه با تزریق ویروس وحشیHSV-1 مورد چالش قرار گرفتند. ضمناً آزمایش خنثی سازی 100 TCID50 ویروس هرپس با رقتهای دو برابر از هر کدام از نمونه خونهای تهیه شده انجام پذیرفت. یافتههای به دست آمده از این پژوهش بیانگر این است که کلونهای فوق بتنهایی و یا به طور توام توانستند سیستم ایمنی موشها را تحریک و ضمن ایجاد آنتیبادی خنثی کننده ویروس حاد در آنها، باعث پیدایش مقاومت در موشها برابر ویروس چالش شوند. تولید آنتیبادی پس از سومین تزریق به حداکثر مقدار خود رسید. موشهایی که به آنها ترکیبی از دو کلون تلقیح شده بود دارای عیار بالاتری از آنتیبادیهای خنثی کننده ویروس در مقایسه با دو گروهی که فقط یک کلون به آنها تزریق شده بود شدند، در حالی که در گروههای شاهد منفی آنتیبادی تولید نشد. در عین حال موشهای واکسینه در مقایسه با موشهای شاهد منفی توانستند مقاومت واضحی علیه ویروس چالش نشان دهند.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
عمومى دریافت: 1387/10/30 | پذیرش: 1387/10/30 | انتشار: 1387/10/30
ارسال پیام به نویسنده مسئول